میگیر درم قفا همی خور

از هستی خویشتن برون شو

زان سگ بچه ای به کتف برگیر

ناگاه به رسته درون شو

با رندی و عیبها عیون شو

کر مسجد را همی نخوانی

با مهتر تونیان بتون شو