چرا تابی سر زلفین چرا سوزی دل بنده

زهی سروی که از شرمت همه خوبان سرافگنده

عقیقین آن دو لب داری به زیرش گور من کنده

مرا هر روز بی جرمی به گور اندر کنی زنده

تن من چون خیالی شد بسان زیر نالنده