کنار من چون جیحون شد دو چشمم ابر بارنده

عقیقین آن دو لب داری به زیرش گور من کنده

مرا هر روز بی جرمی به گور اندر کنی زنده

تن من چون خیالی شد بسان زیر نالنده

یکی حاجت به تو دارم ایا حاجت پذیرنده

نتابی تو سر زلفین نسوزانی دل بنده

جهان از تو خرم بادا بتا و من رهی بنده