گرهیچ عزیز دهدم از پس خواری

کر پاردم مرکبش افسار منستی

ور گل دهدی چشم مر از آن رخ چون باغ

صحرای فلک جمله سمن زار منستی

بالله همه گلهای جهان خار منستی

جوزای کمرکش کشدی غاشیه من

گر حشمت او همره زنار منستی