در عشق تو خود وفا کی آید

جز داعیه تو ره نوردی

در تو که رسد به دستمزدی

تا از تو نبود پایمردی

از خشک و تری و گرم و سردی

نیک ست که آینه نداری

تا هست شفات نیست دردی