که بس غریب نباشد ز تو غریب نوازی

چرا ز روی لطافت بدین غریب نسازی

ز بهر یک سخن تو دو گوش ما سوی آن لب

ستیزه بر دل ما و دو چشم تو سوی بازی

چه آفتی تو که شبها میان دیده چو خوابی