زهی نارسیده به زلف تو چنگی

به درگاه عشقت چه نامی چه ننگی

به نزد جلالت چه شاهی چه شنگی

جهان پر حدیث وصال تو بینم

همانا به صحرا نظر کرده ای تو

که صحرا ز رویت گرفتست رنگی

ز عکس رخ تو به هر مرغزاری