منه بر خط گردون سر ز عمر خویش بر خور

که از ما اندرین عالم نخواهد ماند جز نامی

همی خور باده صافی ز غم آن به که کم لافی

که هرگز عالم جافی نگیرد با کس آرامی

که عمرت را ازین خوشتر نخواهد بود ایامی

چرا باشی چو غمناکی مدار از مفلسی باکی

که ناگاهان شوی خاکی ندیده از جهان کامی