دل از غم دار آسوده به کام خود بزن گامی

چرا باشی چو غمناکی مدار از مفلسی باکی

که ناگاهان شوی خاکی ندیده از جهان کامی

مترس از کار نابوده مخور اندوه بیهوده

ترا دهرست بدخواهی نشسته در کمین گاهی

ز غداری به هر راهی بگسترده ترا دامی