گر هنوز از دولبش جویم غذا نشگفت از آنک

چون ز کویش بازگردم در سقر گردم همی

که گهی از شرم تر گردم ز خشم آوردنش

بلعجب مردی منم کز خشم تر گردم همی

در هوای عشقش اکنون کفچه بر گردم همی

تا چو شیر اورخ به خون دارد من از بهر غذاش

همچو ناف آهو از خون بارور گردم همی