تو نیز چو خویشتن نبینی

تو آفت عقل و جان و دینی

تو رشک پری و حور عینی

تا چشم تو روی تو نبیند

ای در دل و جان من نشسته

یک جال دو جای چون نشینی

سروی و مهی عجایب تو