آنجا که قدت آید ناید ز سر و سروی

گاه از برونش زردی گاه از درون سیاهی

با مایه جمالت ناید ز مهر شمعی

در سایه سلیمان ناید ز دیو شاهی

آنجا که خدت آید ناید ز ماه ماهی

از جزع عقل عقلی و ز لعل شمع شمعی

از خنده جان جانی وز غمزه جاه جاهی