ای بس که بپویی و مرا باز نبینی

بر آتش تیزم بنشانی بنشینم

بر دیده خویشت بنشانم ننشینی

ای بس که بجویی تو مرا باز نیابی

با من به زبانی و به دل باد گرانی

هم دوست تر از من نبود هر که گزینی

من بر سر صلحم تو چرا جنگ گزینی