اندرین عالم غریبی، زان همی گردی ملول

لاجرم اینجا نداری صدر و آنجا متکا

رحمتت زان کرده اند این هر دو تا از گرد لعل

این جهان را سرمه بخشی آن جهان را توتیا

تا «ارحنا یا بلالت» گفت باید برملا

عالمی بیمار بودند اندرین خرگاه سبز

قاید هر یک وبال و سایق هر یک وبا