بر دو چشم مردمان غیرت بود مردم گیا

نی ز اول دوستانت را نبودی با تو الف

نی چنان گشتی کنون کز خطبه چین و ختا

از برای مهر چهر جانفزایت را همی

نی کنون از لطف ربانی همه اقلیم شرع

از تو خرم شد چه بر داوودیان شهر سبا

نی تو حیران مانده بودی در تماشاگه عجب