ور چه تن را این غرض حاصل نیامد زان مدیح

شربت تو باز مستم کرد در باغ صفا

گر غنی شد جان و عقل از تو عجب نبود از آنک

آمدست این از پیمبر «طائف الحج الغنا»

ای بداگر جان ما را افتد از مدحت بدا

مانده ام مخمور آن شربت هنوز از پار باز

پای سست و سر گران این از طمع آن از حیا