دی به دل گفتم که این را چیست دار و نزد تو

ای بداگر جان ما را افتد از مدحت بدا

مانده ام مخمور آن شربت هنوز از پار باز

پای سست و سر گران این از طمع آن از حیا

گفت دل: داروی این نزدیک من «منهابها»

تا کلاه از روح دارد عامل کون و فساد

تا قبا از عقل دارد قابل علم و بقا