مشرق و مغرب ز راه صلح بگرفتی بکلک

وی گرفته ملک حکمت گشته در وی مقتدا

بر سریر حکمت اندر خطه کون و فساد

از تو عادل تر نبد هرگز سخن را پادشا

ناکشیده تیغ جنگی روز کین اندر وغا

لاجرم ز انصاف تو، روی ز من شد پر درر

همچو از اوصاف تو، چشم زمانه پر ضیا