وانگهی چون بیند اندر آبدان خورشید را

دیده بر خورشید تابان افگند بی مقتدا

آب چاهی باید اندر پیش کز یک قطره اش

جان چندین جانور حاصل شود در یک ندا

دل در و بندد به درد و جان ازو گردد جدا

ارزد اندر شب ز بهر شاهدی شمعی به جان

یوسفی شاید زلیخا را به صد گوهر بها