خاک آدم را چنان بود او که مس را کیمیا

جوهرش چون ز اضطرار عقل و نفس اندر گذشت

گفت و گوشش که «الرحمن علی العرش استوا»

خاک آدم ز آفتاب جود او زر گشت از آنک

باز چون خود ز آفتاب جود زرین رخ شده ست

عارف زرگرش خواند: پرده دار کبریا

عارفی و زرگری گویی کزو آموختست