ده خدا در خشم شد با غور گفتا: هم کنون

کی مموه باژگونه یافه گوی هرزه لا

ریش تو داند که گوز بینمک مان در مزه

کم نیابد آخر از تیز نمک سود شما

راست گردانم به یک باهو من این پشت دوتا

غورک بی شرم کان بشنید گفت: احسنت و زه

خود چنین به هم طبیب و هم عوان هم ده خدا