در دو جایم جلوه کرده در جهان چون اوریا

یک دو هفته طبع از آن بگریخت کز سلوی و من

چون ستوران باز در زد در پیاز و گندنا

ای ز راه خلق و خلق و لحن خوش داوود وار

معنی دعوت بسی بنموده ما را در حضور

ای عفی الله دعوی دعوات در غیبت چرا

هر چه جویند از دعا ما را خود از تو رایجست