خشمت ار چه بر نخواند بر دلم بعد از طمع

ای عفی الله دعوی دعوات در غیبت چرا

هر چه جویند از دعا ما را خود از تو رایجست

ابلهی باشد ز چون تو قبله دزدیدن دعا

همچو دیوانی بری منک بربر صیصیا

آخر ارچه عقل ما گم شد ولی از روی حس

سر ز بالش باز می دانیم و پای از لالکا