از مرگ همی قهر کنی مر حیوان را

نازیدن ناز و نواهای سریچه

ناطق کند آن مرده بی نطق و بیان را

آن کرکی گوید که: توی قادر قهار

پیوسته همی گوید آن سر شب تشنه

بی آب ملک صبر دهد مر عطشان را

مرغابی سرخاب که در آب نشیند