گوید که خدایی و سزایی تو جهان را

پیوسته همی گوید آن سر شب تشنه

بی آب ملک صبر دهد مر عطشان را

مرغابی سرخاب که در آب نشیند

در خوید چنین گوید کرک که: خدایا

تو خالق خلقانی صد قرن قران را

گویند تذروان که تو آنی که بدانی