چون طلعت خورشید عیان گشت به صحرا

بیهوده همی گویی زین صعب تری را

فرمان تو بردن نه فریضه ست پس آخر

منقاد ز بهر چه شوم چون تو خری را

آنجا چه بقا ماند نور قمری را

آیام فراخیست ز الفاظ سنایی

دانی خطری نیست کنون محتکری را