چون آن سفیه مرد نمیرد حکیم ما

پیوسته پیش چشم همی دار عنقریب

اندامهای کوفته چون هشیم ما

گویی سفیه بود فلان شاید ار بمرد

ما زیر خاک خفته و میراث خوار ما

داده به باد خرمنهای قدیم ما

گویی ز بعد ما چه کنند و کجا روند