بی بوالعجبی زلفش کاشنید که سر بر زد

وز بهر جانسوزی دست فلک و کوکب

بر هر مژه چشمش بنبشته که: لا تعجل

در هر شکن زلفش برخوانده که: لا تعجب

مهر از گلوی تنین ماه از دهن عقرب

میگون لب شیرینش بر ما ترشست آری

می سرکه بخواهد شد چندان نمک اندر لب