دیدی رسن مشکین بر گرد چه سیمین

مهر از گلوی تنین ماه از دهن عقرب

میگون لب شیرینش بر ما ترشست آری

می سرکه بخواهد شد چندان نمک اندر لب

کو آب گره بندد مانند حباب و حب

ورنه برو و بنگر از دیده روحانی

در باغ جمال او زلف و زنخ و غبغب