حلبه را باز نداند گه خواندن ز حلب

لیک در مدح چنین خاک سرشتان از حرص

عمر نا من قبل الفضه کالریح ذهب

زان که آنراست درین شهر قبولی که ز جهل

فاجران را قصبی بر سر و توزی در بر

شاعران از پی دراعه نیابند سلب

شیر طبعم نکند همچو دگر گرسنگان