که هست با تک او کند و مضطر آتش و آب

شد از بهاء مدیحت سخنور اختر و کلک

شد از سخاء وجودت توانگر آتش و آب

جهان بگیر به آن باد پای خاک نهاد

گه مسیر بود بر نهاد چرمه تو

به نزد عقل مصور شود گر آتش و آب

به پست و بالا چون آب و آتشست مگر