شدست از پی تو اسب پیکر آتش و آب

گه مسیر بود بر نهاد چرمه تو

به نزد عقل مصور شود گر آتش و آب

به پست و بالا چون آب و آتشست مگر

به سان صرصر لیکن به گاه تابش و خوی

که دید ساخته در طبع صرصر آتش و آب

جهان ندید مگر چرمه ترا در تک