ز افضال فضل بن یحیا عطاست

قضای ثنای چو تو مهتری

مرا هم ز تایید رسم و قضاست

مرا این تفضل که خلق تو کرد

ز سیاره دان آنکه سیاره وار

به ممدود و مقصود از وی رواست

گرم جان ندادی به تشریف خویش