با چنین نه پایه بهر نردبانی آمدست

از ضمیرت دیده ام آن کنگر طاقی که هم

آفرینش را مکان بی مکانی آمدست

از در دولت سبک بر بام هفتم رو که چرخ

خسروا طبعم به اقبال جمالت زنده گشت

آبرا آری حیات اندر روانی آمدست

تا به حرف مدح تو خوانم ثنای دیگران