جز چون زبان سوسن و دست چنار نیست

جز چشم زخم امت و تعویذ بخل نیست

جز رد چرخ و آب کش روزگار نیست

آن دست و آن زبان که درو نیست نفع خلق

باشد چو ابر بی مطر و بحر بی گهر

آن را که با جمال نکو خوی یار نیست

در پیش جوهری چو سفالست آن صدف