این عروسیست که از حسن رخش با تن تو

معبر و پایگه قلزم بی پایان نیست

کاین طریقست که در وی چو شوی توشه ترا

جز فنا بودن اگر بوذری و سلمان نیست

گر حسینی همه جز خنجر و جز پیکان نیست

درد این باد هوا در تن هرکس که شود

هست دردی که بجز سوختنش درمان نیست