ای در ره عصیان قدمی چند شمرده

کاندر چمن صنع خدایش نظری نیست

کی میوه رحمت خورد آنکس که ز اول

در باغ امیدش ز عنایت شجری نیست

باز آی کزین درگه به مستقری نیست

از کرده خود یادکن و بگری ازیرا

بر عمر به از تو به تو کس نوحه گری نیست