آن دل که درو ز آتش مهرت شرری نیست

ای قدر تو گشته سفری در ره دانش

کو را بجز از حضرت جنت حضری نیست

در آب فنا غرق شد از زورق کینه

بگداخت حسود تو چو در آب شکر زآنک

در کام سخن به ز زبانت شکری نیست

چشم بد ما باد ز تو دور که از لطف