فرو شستم ز لوح خویش نقش چونی و سانی

اگر دانگی بود ممکن که وزن این جهان دارد

چو عقل کل کند فکرت ز اوصاف و ز ذات من

نه ذات من چنان باشد نه اوصافی چنان دارد

ز بیچونی و بیسانی روانم چون و سان دارد

چنان گشتم که نشناسد کسم جز بی چگونه و چون

که ذات من نه تن دارد نه دل دارد نه جان دارد