کز سردی و خشکیش دوای تو جدا کرد

شد علم تو جانی دگر آنرا که زمانه

از گردش خود قالب ادبار و عنا کرد

دانم که اجل بیش نپیوست بر آن شخص

آنرا که ز بیماری علم تو برانگیخت

بی مرگ چو انگیخته روز قضا کرد

از کس نشنیدم بجز از حذق تو کامروز