رنجش همیشه با طرب و مرحبا کشد

دل کیست تا حدیث خود و یاد خود کند

با آن صنم که هودج او کبریا کشد

رنجش شکر بلاست از آن عافیت به عشق

در موکبی که روح قدس مرکبی کند

پیدا بود که لاشه ما تا کجا کشد

مرد آن بود که در ره پاکی چو عاشقان