چکنی بود خود که بود تو بود

هر دو را خوش بسوز همچو سپند

چکنی تو ز آب و آتش یاد

چکنی تو ز باد و خاک نوند

که ترا در امید و بیم افگند

تا بوی در نگارخانه کن

نرهی هرگز از بیوس و پسند