بر کن به رفق سبلتشان گر چه دولتند

ایشان که اند گر به نگاران گلخنند

تو تخت ساز تا حکما رخت برگرند

تو نرد باز تا شعرا مهره بر چنند

بشکن به خلق گردنشان گر چه گردنند

آن کره ای به مادر خود گفت چونکه ما

آبی همی خوریم، صفیری همی زنند