به سر تو که همی زیره به کرمان آرند

عاشقانت سوی تو تحفه اگر جان آرند

ور خرد بر تو فشانند همی دان که همی

عرق سنگ سوی چشمه حیوان آرند

ور دل و دین به تو آرند عجب نبود از آنک