هر زمان لعل و در و سرو و بنفشه تو همی

رخت جان سوی سراپرده قرآن آرند

هردم از غیرت یاری تو اجرام سپهر

بر سنایی غم و اندوه فراوان آرند

دل و دین و خرد و صبر دگر سان آرند

خود چو پروین که مه و مهر همی سجده عشق

سر دندان ترا از بن دندان آرند