باش تا سوختگان گوی به میدان آرند

خود چو پروین که مه و مهر همی سجده عشق

سر دندان ترا از بن دندان آرند

قدر چوگانت ندانند از آن خامی چند

شکل دندان و سر زلف تو زودا که برو

سین و نون و الف و یا همه تاوان آرند