ساقیا منگر بدان کاین می همی از بد دلی

آتش اندر سعد و نحس گنبد خضرا زند

باده ای مان ده که از درگاه «حرمنا» ی نفس

شعله اندر صدر آمنا و صدقنا زند

سنگ بر قندیل عقل بد دل رعنا زند

می چنان ده مر سنایی را که بستانیش ازو

تا سنایی بی سنایی بو که دستی وا زند