گه چو دندان سپید کرد بطمع

تنگ بر آفتاب و ماه کند

گاه بیجاده را بطوع و بطبع

در سر رنگ برگ کاه کند

ملک الموت را سیاه کند

گه بیندازد از سمن بستر

گاه بالین گل گیاه کند