تا شب حشر از جمالش صد سپیده دم بود

طلعت جنت ز شوق حضرتش پر خوی شدست

دیده دوزخ ز رشک غیبتش پر نم بود

از گریبان زمین گر صبح او سر بر زند

با «لعمرک» انیبا را فکرت رجحان کیست

با «عفاالله» اولیا را زهره یک دم بود

با «الم نشرح» چگویی مشکلی ماند ببند