با «فترضی» هیچ عاصی در مقام غم بود

با «لعمرک» انیبا را فکرت رجحان کیست

با «عفاالله» اولیا را زهره یک دم بود

با «الم نشرح» چگویی مشکلی ماند ببند

خوش سخن شاهی کز اقبال کفش در پیش او

کشته بریان زبان یابد که در وی سم بود

خاک را در صدر جنت آبرویش جاه داد